سرنوشت‌شان را بتی رقم نزد که دیگران می‌پرستیدند

الان اما... بچه‌های مدرسه‌ای با ابروهای برداشته می‌روند مدرسه. ساعت‌های تفریح با موبایل اس‌ام‌اس بازی می‌کنند. دفتر خاطرات و روزنامه که دیگر عادی‌ست. حالا دیگر خواهران دوستانم، آلبوم‌های خانوادگی و آلبوم عروسی فک و فامیل‌هایشان را می‌برند مدرسه. این‌ها را که می‌بینم... فقط به آن روزهای خودم فکر می‌کنم و ترس‌هایی که خیلی‌هایشان هنوز به دلم مانده است.
مریم مهتدی



خوبه که بچه‌های این دوره این شکلی‌اند. که معلم پرورشی ندارن. که با احساسات بد ماها بزرگ نمی‌شن. که سال‌ها و سال‌ها با احساس گناه دست و پنجه نرم نمی‌کنن. که روح‌شون بازیچه‌ی حماقت‌های یه‌مشت حیوون مریض نیست.

سرنوشت‌شان را بتی رقم نزد که دیگران می‌پرستیدند

الان اما... بچه‌های مدرسه‌ای با ابروهای برداشته می‌روند مدرسه. ساعت‌های تفریح با موبایل اس‌ام‌اس بازی می‌کنند. دفتر خاطرات و روزنامه که دیگر عادی‌ست. حالا دیگر خواهران دوستانم، آلبوم‌های خانوادگی و آلبوم عروسی فک و فامیل‌هایشان را می‌برند مدرسه. این‌ها را که می‌بینم... فقط به آن روزهای خودم فکر می‌کنم و ترس‌هایی که خیلی‌هایشان هنوز به دلم مانده است.
مریم مهتدی



خوبه که بچه‌های این دوره این شکلی‌اند. که معلم پرورشی ندارن. که با احساسات بد ماها بزرگ نمی‌شن. که سال‌ها و سال‌ها با احساس گناه دست و پنجه نرم نمی‌کنن. که روح‌شون بازیچه‌ی حماقت‌های یه‌مشت حیوون مریض نیست.